Brief aan een 80 jaar oude pedofiel

Beste Ben,

Allereerst is een felicitatie op zijn plaats. Je bent 80 geworden. Mijn brief aan jou is mijn cadeau; een kijkje terug in de denkwereld van je 47 jarige ik. Dat je energie en levenslust van toen (nu) maar mag overslaan op je denken en zijn van nu (straks).

Zal ik deze brief beginnen met mijn hoop voor de toekomst of met mijn vrees? Ach…wel beschouwd maakt het niet uit. Hoop is immers hetzelfde als vrees met dit verschil dat de mens energie put uit hoop terwijl vrees verlamt. De hoop dat het me over 35 jaar goed gaat, komt voort uit de vrees dat het me niet goed gaat. Wat hoort een mens liever? Juist, de hoop dat het me goed gaat. Hoop doet immers leven.

Ik hoop bovenal dat Dimitri en Daan nog regelmatig bij je op bezoek komen. Onvoorstelbaar dat de kids van Dimitri inmiddels zo oud zijn als ik ten tijde van dit schrijven. Dimitri, je eerste grote liefde met (nog immer) de mooiste ogen van Nederland, de jongen die bevestigde wat je toen al een paar jaar wist. Het geheim dat nog een paar jaar alleen jou geheim zou zijn. Die jongen die onafscheidelijk van je leek, die jongen die nu man is (en nu ook bejaard) God wat hield je van hem. Wat houd ik van hem. Houd ik over 35 jaar nog steeds van hem?

Dan even over Daan. Het Nederlands ontbeert taal om ons verband te duiden. De relatie tussen Daan en mij zweeft tussen oom & neef en vader & zoon. Toch meer de laatste dan de eerste. Veel meer de laatste. Ik hou zo veel van hem, dat het pijn doet. Mijn vurige hoop is dat die pijn nog altijd bij je is. Niet voor jou, maar voor hem.

Hoe is het met je godvergeten woede op een wereld die je decennia lang vertelde dat je een crimineel bent, een tijdbom, een roofdier, een minderwaardig persoon. Als je je afvraagt waarom je je daar toch zo druk over maakte, dan gaat het je goed. Niettemin heeft het je ook gevormd tot wie je was tijdens dit schrijven. Een vechter, een knokker, een overlever. Presteren deed je, op welk vlak dan ook. Galmt het strijdlied van U2 nog wel eens door je hoofd?

“I must be an acrobat, to talk like this, and act like that, and you can dream, so dream out loud, and don’t let the BASTARDS grind you down.”

—-

An Acrobat door U2

Blijf knokken eerwaarde. Als we gaan, gaan we samen. Samen strijdend. Desnoods ten onder.

The Monument. Lees je die nog wel eens? Er was tot heden geen tekst die zo’n diepzinnige indruk op je leven had. Lees het en zet ‘Moonlight Sonata –adagio sostenuto’ van Beethoven door Lucas Jussen op. Ik beloof je rillingen door je oude lijf.

 God,

Before He sent His children to earth

Gave each of them

A very carefully selected package

Of problems.

These,

He promised, smiling,

Are yours alone. No one

Else may have the blessings

These problems will bring you.

And only you

Have the special talents and abilities

That will be needed

To make these problems

Your servants.

Now go down to your birth

And to your forgetfulness. Know that

I love you beyond measure.

These problems that I give you

Are a symbol of that love.

The monument you make of your life

With the help of your problems

Will be a symbol of your

Love for me,

 ——-

Your Father.

80 jaar oud. Slaat de twijfel toe? Deed je het wel goed? Waren je liefdes zuiver? Was je niet stiekem op zoek naar alleen je eigen gerief? Vrees de twijfel niet. Je jongens hielden van je en jij zielsveel van hen. Je twijfel is een eerbetoon aan waardigheid en waarheid.

Het ga je goed.

Ben Kirssen

Geef uw reactie | Leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.